رامند كه سوار كرده شده‌اند بر آنها أهل تقوى ، وداده شده بايشان مهارهاى آنها ، پس وارد سازند آنها ايشان را ببهشت ، ومراد ظاهر است و « بودن تقوى شتران » باعتبار اين است كه تقواى هر كس بمثابهء شترى است از براي أو . 2770 الا وانّ الخطايا خيل شمس حمل عليها أهلها وخلعت لجمها فأوردتهم النّار . آگاه باشيد وبدرستى كه گناهان اسبانيند چموش ، سوار كرده شده‌اند بر آنها أهل گناهان ، وكنده شده است لجامهاى آنها پس فرود آورده‌اند ايشان را در جهنّم . 2771 الا وانّ اليوم المضمار وغدا السّباق والسّبقة الجنّة والغاية النّار . آگاه باشيد وبدرستى كه مضمار امروز است ، وپيش دوانيدن فرداست ، وآنچه پيشى گيرند بآن بهشت است ، ونهايت آتش است ، « مضمار » زماني است كه چاروا را بخشگ بندند بعد از علف ، وآن را « مضمار » گويند باعتبار اين كه « ضمر » بمعنى لاغريست وچاروا بعد از اين كه آن را بخشگ بندند قدرى لاغر شود وگوشتى كه از علف بهم رسيده كم شود وچون استعداد چنين چاروائى از براي دويدن زياد است از چاروائى كه بسيار فربه باشد وپرگوشتى باشد كه از علف بهم رسيده بنا بر آن زماني را كه چاروا را ورزش دهند در آن از براي دوانيدن آن را هم « مضمار » مىگويند باعتبار اين كه در آن قدرى چاروا لاغر گردد ، وهمچنين ميدان را « مضمار » گويند چنانكه بعضي از أهل لغت تفسير مضمار بآن كرده‌اند باعتبار اين كه ورزش دويدن ولاغرى در آن واقع شود ، ومراد اين است كه : امروز يعنى ايّام حيات زماني است كه بايد كه آدمي خود را بطاعات وعبادات لاغر سازد ومستعدّ اين گرداند كه فردا يعنى در آن نشأه پيشى گيرد ببهشت ، ونهايت وانجام كار كسى كه چنين نكند جهنّم وآتش